İbâdetleri

        Bütün Peygamberler içinde, ne zaman, ne suretle-ibâdet ettiği kesin olarak bilinen tek Peygamber, Hazreti Muhammed (S.A.V.) Efendimizdi.
        Rasûl-i Ekrem, Peygamberlikten önce, "Hırâ-Nûr" dağına çekilir, orada yaradana karşı kulluk yapmak üzere uzun müddet kalır, tefekküre dalardı.
        Vahy geldikten sonra, ne suretle ibâdet edeceği, kendisine öğretilmişti. İlk zamanlar, ibâdetlerini Mekkeli müşriklerden gizlemek için, dağlara, vadilere sığınırdı. Müslümanlığı açıkladıktan sonra, kuşluk namazlarını "Haremi Şerif" de kılar Müşriklerin alaylarına, tecavüzlerine, işkencelerine uğrardı. Hattâ Ebûcehil:
        - "Biriniz gitsin de bu adamın üzerine atmak için biraz gübre getirsin" demiş, Ukbe, bu mülevves işi yapmıştır (652).
        Hazreti Ümmü Seleme: Rasûl-i Ekremin gecenin bir kısmını uyku ile geçirdiğini, sonra ibâdete kalktığını, bu suretle gecenin bir kısmını istirahatle, bir kısmını ibâdetle geçirdiğini bildirmişti. İbni Abbas da: Rasûl-i Ekrem'in gece yarısından sonra kalkarak, onüç rek'at namaz kıldığını, anlatmıştı. Rasûl-i Ekrem, beş vakit farzından başka, her gün "Sünnet ve Nafile" olarak, otuzdokuz rek'at namaz kılardı: Sabah: 2, Kuşluk: 4, Öğle: 6, İkindi: 6, Akşam: 2 Yatsı: 6 Teheccüd ve Vitr 13 = 39).
        Sabah namazının sünnetlerine daha fazla ehemmiyet yerir, kılamazsa kaza ederdi. Ramazanın son on günü, Rasûl-i Ekrem, bütün bütün ibadetle uğraşırdı. Her gün, Kur'andan bazı sureler okur, fakat, Ramazanda bütün Kur'anı hatmederdi. Rasûl-i Ekrem, bütün ailesi efradı uyuduktan sonra kalkar, Allaha dua eder, yalvarışta bulunurdu: (653).
        - "Yâ Rabbî! Sana hamdederiz. Göklerin ve yerin nuru Sensin. Sana hamdederiz. Yerleri ve gökleri ayakta tutan Sensin. Sana hamdederiz. Yerlerin ve göklerin rabbı Sensin. Sen haksin. Va'din haktır. Sözün haktır. Mülakatın haktır. Cennet haktır. Cehennem haktır. Kıyamet haktır.
        Yâ Rabbî! Sana teslim oldum. Sana îmân ettim. Sana tevekkül ettim. Sana sığınıyorum. Sana güvenerek mücadele ediyorum. Senin hükmüne boyun eğdim. Gelmiş, geçmiş, gizli, aşikâr kusurlarımı affet! Rabbim Sensin, Senden başka bir ma'bud yoktur." derdi.
        Geceleri mezarlığa gider, orada dua ederdi. Bir defa, zevcesi Hazreti Âişe, Rasûl-i Ekremin, "Cennetülbekı"' Mezarlığında dua ettiğini görmüştü.
        Rasûl-i Ekrem, namazdan sonra, yatağına girer, uyur sabahleyin erken uyanır, sabah namazının sünnetini kıldıktan sonra Mescide çıkardı. Şu duayı okurdu:
        - Ya Rabbi kalbimde bir nur, dilimde bir nur, kulağımda bir nur, gözümde bir nur, arkamda bir nur, önümde bir nûr, üstümde bir nur, altımda bir nur yarat. Bana bir nur ihsan et!" der, Allanma yalvarırdı: (654).
        Rasûl-i Ekrem, kalbinin huzurunu bozacak her şeyden kaçınırdı.
        Medine yahudileri, Muharremin onuncu günü oruç tutarlardı. Rasûl-i Ekrem de o gün oruç tutmuş, müslümanlara da tutturmuştu. Fakat, sonra, Ramazan orucu farz edilince, aşure orucu ihtiyarî kalmıştı.
        Rasûl-i Ekrem, Şa'ban ayı hariç, Ramazan ayından başka, devamlı olarak bir ay oruç tutmazdı. Fakat, bütün Şa'ban ayını oruçla geçirirdi. Çok defa, ayın ilk yarısında oruç tutar. Cum'a günleri de oruçlu olurdu. Muharrem ayının birinci gününden onuncu gününe kadar, Şevvalin (Ramazan Bayramı) ikinci gününden yedinci gününe kadar oruç tutardı.
        Rasûl-i Ekrem, her zaman Allah'ın zikriyle meşgul olurdu: Uyurken, uyanırken, otururken, kalkarken yürürken, yerken, içerken, elbise değiştirirken, abdest ahrken. seyahat ederken, evinden çıkarken, Mescide girerken daima Allahı zikrederdi.
Ezan sesini duyar duymaz, her işini bırakır, hemen Mescide koşardı. Gecelerini ibâdetle geçirmiş olduğu halde, sabah ezanının ilk tekbiriyle kalkardı.
        Hazreti Âişe der ki:
        - "Rasûl-iEkrem, gece ibâdetlerinde Kur'anın en uzun sûrelerini okur, azab âyetlerine gelince, Allanma sığınır, mükâfat âyetlerini okurken, Rabbı-nın lütfunu dilerdi." (655).
        Hazreti Peygamber, Kur'ân âyetlerini yüksek sesle okur, sesi uzaklardan duyulurdu. Harb sahnelerinde ordular biribirlerine girdiği, herkes ölüm-dirim mücadelesiyle uğraştığı sırada, Rasûl-i Ekrem, huşû içinde Allahını anardı. Bedr, Uhud, Hendek, Hayber, Tebük gibi büyük gazalarda aynı hal görülürdü. Vakıa, Rasûl-i Ekrem, harb zamanı, safları tertiplerdi. Fakat Onun son sığınağı Allah kapısı idi.
        Hazreti Peygamber, Allanın en sevgili kulu ve elçilerin sonuncusu olduğu halde, Allahtan son derece korkardı:
- "Kıyamet günü, acaba ne olacağım?" derdi.
        Bir gün Hazreti Ebûbekr, Rasûl-i Ekreme:
        - "Saçlarınız ağarıyor! demiş, Peygamberimiz de:
        - "Evet, Hûd, Vaha, Mürselât, Amme sûreleri beni kocalttı!" buyurmuşlardı: (656).
        Rasûl-i Ekrem, namaz kılarken ayakları şişinceye kadar ayakta dururdu. Ashabından bazıları:
        - "Ya Resûlallah! Sen, Allanın mağrifetine nail olmuşsun. Bu kadar zahmete neden katlanıyorsun?" deyince, Peygamberimiz de:
        - "Ben, Allaha şükreden bir kul olmayayım mı?" diye mukabelede bulunmuştu.
        Rasûl-i Ekremin Allaha güveni pek fazlaydı. Bir gazadan dönerken, ar-kadaşlarıyle beraber hepsi, bir ağacın altında uyuyakalmışlardı. Oradan geçen bir bedevî Peygamberjmizin ağaçta asılı duran kılıcını almış, hücuma kalkmıştı. O sırada uyanan Rasûl-i Ekreme:
        - "Şimdi, seni benim elimden kim kurtarır!" diye seslenmiş, Peygamberimiz de:
        - "Allah!" cevabını vermişti. O zaman, bedevinin elindeki kılıç yere düşmüştü.
        Yine bir gün, Hazreti Peygamberi öldürmek isteyen bir adam, yakalanarak huzuruna getirilmiş, Rasûl-i Ekrem, onun tahliyesini emretmiş:
        - "Bırakınız onu! Beni öldürmek istese de öldüremez!" demişti.
        Bir defa de kendisini zehirlemek isteyen bir yahudiye, sebebini sormuş, yahudi:
        - "Seni öldürmek istiyorum!" deyince, Rasûl-i Ekrem:
        - "Yapamazsın - Allah, sana o kuvveti vermedi" diye mukabele etmişti.
        Rasûl-i Ekrem, bütün hayatı boyunca, Allahın bütün emirlerini harfi harfine tatbik etmişti. Felâketler karşısında sabreder, bir lûtfa, bir nimete erdi mi şükrederdi.

Dipnot

M.Zekâ Konrapa

Peygamberimiz