Bütün Varlıklar Allah'a İbadet Eder

    İnsandan başka canlı ve cansız varlıkların tamamı mecburi olarak Allah'a ibadet ve itaat ederler. Her varlığın kendisine has bir ibadet şekli ve usulü vardır. Teşbih ederek, zikrederek, görevlerini yerine getirerek hepsi de kendilerini yaratan Rablerine karşı vazifelerini aksatmazlar. Hiç bir varlık fıtratı dışına çıkarak Allah'a isyan etmezken, insan istisna tutulmuştur. İnsanın ibadet etmesi kendi ihtiyarına, seçeneğine bırakılmıştır. Allah'a isyan edecek imkana sahiptir. Şayet isyanı bırakır da o da diğer varlıklar gibi ibadet edecek olursa, mu-hakkakki Allah katında büyük bir mevki elde edecektir.
    Ruh ile beden birleşince insan meydana gelir. İman ile ibadet birleşince de din meydana gelir. Ruhun kendisini yaratan Allah'a yönelmesi iman, bedenin topyekün bu yönelmeye iştirak etmesi ise ibadettir. Görülüyor ki iman ruha, ibadet de bedene ait bir vazifedir. Allah'a yönelen ruhun bu hareketine beden seyirci kalamaz. Bunun için namaz kılmakla oruç tutmakla, anne ve babaya ihsanda bulunmakla bedenimiz hakkın emrine, Hakk'm buyruğuna girmiş olur. Uzuvların hep birlikte ibadete iştirak etmesi, yapılacak ibadetin değerim, kıymetini ortaya kor. Ağız ile helal lokma yeyin, göz ile haram işlemeyin. Çünkü bu bedende bir uyumsuzluğun alametidir.
    İnsanın dışında kalan varlıklarda ise böyle bir durum söz konusu değildir.
    "Yedi gök, dünya ve bunlarda bulunan herkes O'nu teşbih eder. O'nu övgü ile teşbih etmeyen hiç bir şey yoktur. Ne var ki siz, onların teşbihini anlamazsınız. O, çok yumuşak ve bağışlayıcıdır." (İsra suresi: 44)
    Herşey, herkes O'nu teşbih eder. Bu teşbih o varlıkların kendisine has şekliyle Allah'a ibadetleridir. Bütün eşya atomlardan meydana gelmiştir. "Atom çekirdeklerinin etrafındaki elektronlar, sürekli ve muazzam bir şekilde çekirdeğin etrafında dönmektedirler. İşte muntazaman bu dönüşler Allah'ı teşbihtir.
    "Göklerde ve yerde bulunanlarla, dizi dizi kanat çırpıp uçan kuşların Allah'a teşbih ettiklerini görmez misin? Her biri kendi teşbihini ve duasını bilmiştir. Allah, onların yapmakta olduklarını hakkıyle bilir." (Nur suresi: 41)
    Görülüyor ki tüm kâinat, yaratıcısı huzurunda bir nevi saygı, sevgi gösterisi yapmakta, kendilerine has olan bir tarzda O'nu teşbih etmekte ve O'na dua etmektedir.
    İnsan dışındaki hiç bir varlık, Allah'a olan zikrini, teşbihini aksatmaz. Şayet aksatmışsa, o ölmüştür. Peygamberimiz (s.a.v):
    "Hayvanların eceli, teşbihlerinin bitimine bağlıdır"
buyurur.
    Avcının hedef almış olduğu bir kuş kümesini ele alalım. O anda hangi kuş teşbihten, zikirden uzak bulunuyorsa, namludan çıkan kurşun veya saçma ona isabet eder. Göl ve denizlere atılan oltanın ve ağın içine girecek olan balıklar, teşbihi bırakmaları ile ecelleri gelmiş olan balıklardır.
    Materyalist bir mantığa bunlar ters gelse bile, realitedir, gerçektir. Sahabeden Abdullah İbn Mes'ud (r.a.) der ki: "Bizler Resulullah'ın sohbetlerinde öyle bir mesafe katettik ki, ağzımıza aldığımız lokmaların teşbihini duyardık. Sofraya uzattığımız ellerimizin şehadet parmağı üzerindeki damar atacak olursa, alacağımız lokmanın şüpheli veya haram olduğuna inanırdık."
    Bunlar bugün günümüz insanına bir hayal, bir masal gibi gelmektedir.
    Hak aşıklarının: Dağlar ile taşlar ile çağırayım mevlâm seni
    Seherlerde kuşlar ile çağırayım mevlâm seni,
    Sözleri, inleyişleri bir gerçeği haykırır. O da insanın teşbihi ile tabiatın teşbihinin birbirlerine eşlik etmesi gerçeği.
    Arınnın teşbihi ve ibadeti bal yapmak, yılanın teşbih ve ibadeti ise zehir üretmektir. Bunların yemeleri için önüne ne koysak, yiyecekleri herşeyi bal veya zehire çevirirler.
    Rabbimiz insana da "İbadet et" buyurmuştur. Bu buyruğa muhatap olan insanın vazifesi, hayatını, her şeyini ibadete çevirmektir. Böyle bir hal bir müslüman insanın devamlı ibadet halinde olduğunu bildirir.
    İnsan-kainat ilişkisinde, araya giren vahiydir. İnsan Allah'ın buyruklarıyla kainata açılır. Tabiatla insanın kucaklaşması en tabii olan bir şeydir. İnsanın ruhu Allah'tan, bedeni ise topraktan gelmiştir. Bir manada tabiat, insanın anası durumundadır. İnsan tabiatla iç içeydi. Tabiat ana, çocuğunun kamını cömertçe doyuruyordu. Güzel bir uyum içinde devam eden insan-tabiat ilişkisinden vahyi (Kur'anı, Sünneti) çekip alınca, insan tabiat anasına, toprak anasına kötülük etmeye başladı. Annesine hakaret eden, onu döven, ona bağıran isyankar evlad gibi, insan, toprak anasına aynı suçu işledi.
    Şimdi düşünüyoruz da Tabiatla ne hale gelmişiz?
    Karanlık çağ dedikleri, Osmanlı döneminde, eğer bir inek, haksız olarak komşusunun otlağına uğrar ve bir tutam ot yerse, ineğin sahibi üç gün sağdığı sütü yemez ve fakirlere dağıtırdı.
    İlerlememize İslam mani oluyor diyen batının uyduları bunlardan ne anlayacak? Komşusunun ekininin kenarından geçerken ineğinin,, eşeğinin ağzını bağlayan ve kendi tarlasına varınca hayvanların ağzını çözen insanı, günümüzün insanı, çağdaş insanı nereden anlayacak?
    Atıcılığını güçlendirmek için hayvanları, kuşları, yollardaki trafik işaretlerini nişan alan çağdaş insan bunlardaki hikmeti nasıl çözecek? Zevk için hayvan öldüren, 20 santimlik bir fildişi için, 4 tonluk bir filin canına kıyan vahşi insan, bunları nasıl çözecek?
    Masum iki deveyi birbirine kızıştıran ve güreştirerek onlara zulmeden, iki horozu birbiriyle döğüştürüp onların kan revan içinde kalmasına katıla katıla gülen insanoğlu düştüğü çukurdan kendisini nasıl çıkaracak?
    İşte bir kaç tane acı tablo. Vahiyden, ibadetten, teşbihten kopmuş olarak yaşayan insandan, bugün herkes ve herşey şikayetçidir.
    Hayvanlar alemi şikayetçi, bitkiler alemi şikayetçi. Topraklarımız, tarlalarımız şikayetçi. Atmosfer, sema, gökyüzü, denizler, sular şikayetçi. Zulmen öldürülen çocuklarımız, ihtiyarlanınız, namusları kirletilen dul bacılarımız, evleri barklan yıkılan ve ezilenlerimiz hepsi hepsi şikayetçi.
    "Haksız yere bir serçeyi öldürenden, Cenab-ı Hak kıyamet gününde hesap soracaktır." Bu söz Peygamberimizindir.
    "Hayvan sağanlar, kendi tırnaklarını kessinler. Sağım sırasında uzun tırnaklarla hayvanların memelerini kanatmasınlar." Bu söz de Peygamberimizindir. "Bir kadın bir kedi yüzünden cehenneme gitti. O kadın kediyi bir odaya hapsetti, ona yiyecek vermedi. Kedi açlıktan öldü." Söz yine O'nun...
    Bir kediye zulmeden bir kadın, bu zulmünden dolayı cehennemi boylarsa 70-80 senedir inanan insanın tesettürüne, ibadetine, sakalına, kıyafetine baskı yapanlar, onlarla alay'edenler ilahî huzurda acaba hangi gerekçelerle kendilerini savunacaklardır?
    Allah'ın, göklerle, yağmurlarla, depremlerle ilişkili olduğunu normal görüp, sosyal hayatla, iktisadi hayattaki ilişkisine "karanlık" diyen insan, ahirette ne yüzle huzura varacak?
    "İşte böylece sana da EMRİMİZLE KUR'AN-l VAHYETTİK. Sen, kitap nedir, iman nedir bilmezdin. Fakat biz onu kullarımızdan dilediğimizi kendisiyle doğru yola eriştirdiğimiz bir nûr kıldık. Şüphesiz ki sen doğru bir yolu göstermektesin." (Şûra suresi: 52)
    "(Resulüm) şayet dileseydik, elbet her ülkeye bir Peygamber gönderirdik. (Fakat evrensel uyarıcılık görevini sana verdik) O halde, kâfirlere boyun eğme. Ve bununla (Kur'anla) onlara karşı olanca gücünle büyük bir savaş ver." (Furkan Suresi: 51-52)

Abdullah Büyük