İmanın Tarihçesi

    İnsanın dünyaya ayak bastığı ilk andan bu yana onun her adım atışında imanı, iman ihtiyacının izlerini görmemek imkansızdır.
    Çeşitli devirlerde çıkarlar, imanı saptırmış da olsalar hiç bir bilim adamı inkar edemez ki; iman insanda en az içgüdü kadar derin bir yapı çizgisidir.
    Toplumlar, en ilkel örneğinden en yeni çağma kadar imanla dengelenebilmektedir.
    Geçen yüzyılda batı dünyasındaki sert maddeci ve ateist rüzgarlar tüm toplumları ve uygarlığı yok edecek noktaya gelmişken, batıyı bu felaketlerden yine dîni inançları kurtarmıştır.
    Yine, batı sosyologları ve psikologlarının incelemelerine göre inançları alıp götüren ateist ve maddeci akımlar, böyle dîni bir dirençle karşılaşmasalardı, insanların, son yüzyılda geçirilen 3 savaştan sonra % 80'i çıldırmış olacak ve uygarlık çökecekti.
    En iyimser rakamlarla: insanların % 30'unun inançsızlıktan doğan psikolojik sapmalarla, ruhi denge sınırlarında titreyip durdukları kabul edilmektedir.
    Dekart (1596-1650) Batı'da hurafeleri ayıklayıp inançları berraklığa ulaştırmasa belki de Batı bu materyalist akımı karşılayamazdı.
    Batının, özellikle Amerika'nın dinsel inançlarını koruyarak çöküntüden kurtulmalarında modern fiziğin ustaları çok olumlu etki yapmışlardır. Kanıların tersine bu modern fizikçiler; başta Einstein olmak üzere dindardı ve materyalist propagandaların, ünlü fizikçilerin kilisede görülmesiyle tüm balonu patlıyordu.
    Doğudaki ülkelerde aynı neticeler başka açılardan gelişti. Sömürgeci ulusların doğuda işgal ettikleri halklar, inançlarını koruyabildikleri için yüzyıllar boyu dağılıp yok olmaktan kurtuldu. Akıl almaz ekonomik çıkmazlar içinde kalmalarına rağmen, bu çileye yıllar boyu inanç gücü ve birliği sayesinde dayanabildiler.
    Bu tarihsel gerçeklere rağmen tarihte pek gösterişli imparatorluklar 100 yılı bulmadan inançsızlık nedeniyle yıkılıp dağıldılar (Moğollar - Batı Hunlar).
    Roma bile, sapık bir putperest inancı ile yıllarca ayakta kaldığı halde; bir avuç esir fakat gerçek inanca sahip hıristiyan karşısında yıkıldı, gitti. Roma'nın azgın hakimleri Hz. İsa'yı çarmığa germe emrini verdikleri an kendi imparatorluklarının idam fermanını da imzaladılar.
    Hıristiyanlar! yakan çılgın Neron, asıl Roma'yı yakan; imparatorluğu yok eden davranışının farkında bile değildi. İnanan insanla inanmayan insanın gücündeki farkları; inanmayan toplumların bir kül gibi en ufak sosyal rüzgarlar önünde nasıl savrulduğunu, tarihi ciddiyetle okuyanlar pek çok örnekleriyle görürler.
    Bu gerçeklerin yanılmaz bir nedeni var: İnsan iman etmesi için yaratılmıştır. Onu inançsızlığa yönelttiniz mi suyu tersine akıtırsınız. Toplumlar fertlerin vicdan ahengi dengeleriyle kurulur ve yürür. Onların vicdan ahengindeki ortak cereyan inançtır
    Toplumlar hangi kılıkta görünürse görünsün ya inancı bulacak, ya da ne kadar sağlam yapılı görülürse görülsün dağılıp ufalacaktır.
    Beyaz zehirin yaygınlaşmasının organizatörleri yalnız mafia değildir. Bu felâketin temelinde inançsızlık buhranı yatmaktadır ve bu tehlike bilenlerce, savaşlardan korkunçtur.
    Kendilerini inançsız ayakta duruyor sanan modern toplumların hepsi, yasalarını inançlı toplumlardan almışlardır. Kötülükleri, sapık ihtirasları, polisler yerine, vicdanlarla önleyen inanç gerçeği; uygarlığın, toplum bilincinin tek teminatıdır.
    İnancın içgüdüden daha derin bir insanlık çizgisi olduğunu bilerek, ona gerçeğine uygun bir kanal bulabilen insan mutludur. Tüm telaşından sıyrılmıştır.
    İnançsızlık insanın kendi kendine başlattığı ve sonu daima yenilgiyle biten bir savaş çıkmazıdır.
    İnancın toplumlara etkisinin iki örneğini tekrar ederek konumuza geçeceğim.
    Bir avuç hıristiyan koskoca güçlü Roma imparatorluğunu yıkmış, 19 uncu yüzyılın çılgın batı vahşeti Afrika'daki küçücük Gine toplumunun bünyesini yüz yıllarca zorlamış yıkamamıştır.
    Çünkü Roma'da inanan hıristiyanlar; Gine'de inanan müslümanlar vardı.

(1) Paul Davies: Modern Fizik ve Allah İnancı.

Dr. Haluk NURBAKİ