"Dünyaya kalben ehemmiyet
     vermemek (zühd),
     kalbi ve bedeni rahatlatır.
     Dünyaya çok rağbet edip istekli olmak,
     kaygı ve üzüntüyü artırır "(1)

     Yunus Emre'nin güzel bir uyarısı var, der ki:
     "Mal sahibi, mülk sahibi, £ Hani bunun ilk sahibi; M Mal da yalan, mülk de yalan,
     Var biraz da sen oyalan."
     Sevgili can dostlar,
     Makam, mevki, şan, soy sopun hükmü kabir kapısında söner. Onun için büyük bir bilge şöyle demiştir. "Ahirette seni kurtaracak bir eserin olmadığı takdirde dünyada bıraktığın eserlere kıymet verme."
     Ünlü devlet başkanı Harun Reşid hacdan dönerken, birkaç gün Kûfe'de kalır. Çıktığı zaman, Allah dostu ve Harun Reşid'in akrabası da olan Behlül Dânâ yoluna çıkar ve avazının çıktığı kadar yüksek sesle üç kez: "Ey Harun!" diye seslenir. Harun Reşid durur ve Behlül'e: "Beni tanımadın mı?" diye sorar. O da: "Elbette tanıdım." deyince, Harun Reşid: "O halde ben kimim?" diye sorar. Behlül: "Sen batıda iken, doğuda biri zulme uğrasa, kıyamet gününde Allah (c.c.)'ın senden hesap soracağı kimsesin." der. Harun Reşid, ağlamaya başlar ve "Durumumu nasıl görüyorsun?" diye sorar. Behlül de: "Durumunu Allah (c.c.)'ın kitabına arz edelim." der ve "Gerçekten o gün iyiler (inancı ve amelleri güzel olanlar) nimet (cennet) içindedirler. Facirler (günahkârlar ve kâfirler) ise cehennemdedirler." (82 İnfitar, 13-14) âyetlerini okur.
     Harun Reşid: Peki, Rasülüllah'a olan yakınlığımız ne olacak?" der. Behlül: "Tekrar dirilmek için sura üfürüldüğü zaman, aralarında soy bağının hiçbir değeri kalmaz." (23 Mü'minun, 101) âyetini okur. Bu defa: "Rasûlullah'ın bizim için şefaati nerede?" diye sorar. Behlül: "O gün, Rahman
     olan Allah (c.c.)'ın izin verdiği ve konuşmasına rıza gösterdiği kimseden başkasının şefaati fayda vermeyecektir." (20 Taha, 109) âyetini okur. Bunun içindir ki mutlaka salih amel gereklidir. Bunlarda samîmi ve ihlaslı olmak lâzımdır. (2)
     İşte Abbasi halifelerinden bu ünlü ve çok zengin olan Harun Reşid, su içiyordu. Bu sırada yanına ünlü bir bilge girdi.
     Harun Reşid, o bilgeye: "Bana nasihat, öğüt ver." diye ricada bulundu. Bilge: "Hükümdarım, diyelim ki, kızgın ve uçsuz bucaksız bir çöldesiniz. Ölmemek için bir bardak suya ihtiyacınız var. Bu su için servetinizin yarısını verir miydiniz?
     Hükümdar, biraz düşünür ve ardından: "Ölmemek için evet. Ölmemek için servetimin yarısını da verirdim." der.
     Bunun üzerine bilge kişi gülümseyerek şöyle der: "O halde, bir bardak su kadar kıymeti olmayan servetinle niçin öğünüp duruyorsun? Çölde bir yudum suya değiştiğin saltanatının nesine güveniyorsun?"
     Sevgili can dostlar,
     Dünya varlığına fazla güvenmemek lâzımdır. Bize hem dünyada hem de ahirette faydası olacak şeylere bakmamız gerekir. Bizimle ahirete gidecek şeyler hazırlamalıyız. Bir depremde nice zenginler birden fakirleşmedi mi?
     Dünyaya aşırı bağlılık ancak, insanın sıkıntısını, üzüntüsünü, kaygısını artırır. Zühd yani dünyaya kalben bağlı olmamak ise kalbi ve bedeni rahatlatır. Malın, paranın yeri kalp değil, kasadır.
     Şu iki insan dünyada azap içindedir. Sıkıntısı, stresi bitmez.
     Birincisi: Dünya nimetleri kendisine verilmiş, fakat o bunları yeterli bulmayıp, dünya ile helâl - haram ayrımı yapmadan meşgul olmaya devam eden hırslı insandır.
     ikincisi ise, Dünya nimetlerinden mahrum olduğu halde, onlara kavuşma tutkusu ile yanıp tutuşan hasretli insandır.
     Öyleyse dünyadaki varlığımıza güvenmemeliyiz.
     Kaynaklar:
     1- Münzirî, Et- Terğib ve't- Terhib 4/ 157 Heysemî, Mecmau'z- Zevâid 10/ 286.
     2- Bursevî, Ruhu'l- Beyân Tefsiri 1/ 258.