Hz. Zeyd

        Peygamber Efendimiz (S.A.S.) Kur'an'ı insanlara açıkladığı ilk yıllarda, müşrikler  tarafından tahammül edilemez hakaretlere maruz bırakılıyor, hor görülüyor ve  hatta Taifte olduğu gibi acımasızca taşlanıyordu. Ama etrafında pervane olan  genç sahabeler, Hz. Muhammed'e (S.A.S.) değil bir taşın dokunmasına, yakıcı  bir güneş ışığına veya sıcak bir rüzgârın değmesine bile razı değildi. Bunlardan   biri de Zeyd (R.A.) idi.
        0 zamanlar 22 yaşında olan bu genç sahabe, 0 Zât'ı (S.A.S.) muhafaza eden  melâike ordusunu bile kıskanıyor ve kendisi gibi genç olan diğer sahabeler  tarafından 0'nun etrafında oluşturulan koruyucu etten duvarın en önünde yer  alıyordu. Hz. Zeyd bu konuda o kadar çırpınıyordu ki, âdeta Efendimiz'in  (S.A.S.) aldığı soluğu bile seçmek ve onu okşamak arzusundaydı.
Bu yüce sahabe, güneşin ortalığı âdeta kavurduğu bir günde  Gazveye hazırlanırken, Peygamberimizin alnında parıldayan ter damlacıklarını  gördü. Her bir damla, Zeyd'in kalbine bir hançer gibi saplanmıştı. Dayanamadı,   başını yukarı öfkeyle kaldırarak güneşe çevirdi ve hiç kımıldamadan ona   bakmağa başladı.
        Peygamber efendimiz (S.A.S.) bir şeyler olduğunu hissetmişti. Hemen  Zeyd'e döndü ve kolunu tutarak:
        -Zeyd, dedi. Ne yapıyorsun? Güneşi söndüreceksin...
        Zeyd, bakışlarını yere çevirdi. Ve Allah'ın izniyle güneş 0'na muhatap  oldu. Güneş:
        -Ya Zeyd, diyordu. Ben Allah'ın Elçisini (S.A.S.) incitmek ister miyim  hiç? Sadece 0'na daha yakın olmayı arzu etmiştim.
İmân ve sevgi Mekke sokaklarından bütün âlemlere yansıdı ve 0'nu  sevenlerin gönlüne ulaştı. Zeyd'den bütün gençlere bir mesajdı bu.
        "0'nu benim gibi sevmelisiniz" diyordu.

DE Kİ: "EĞER ALLAH'I SEVİYORSANIZ BANA UYUN Kİ ALLAH'TA SİZİ SEVSİN VE GÜNAHLARINIZI AFFETSİN.   ŞÜPHESİZ ALLAH BAĞIŞLAYICI VE MERHAMET SAHİBİ OLANDIR.
AL'İ İMRAN 31