Saadet

"Beşeriyet sordu:
- Saadet nedir?"
"Cenab-ı Halil:
- Saadet çalışmak, kazanmak ve kazancını hemcinsi ile paylaşmaktır.
Cenab-ı Kelim:
- Saadet nefsini firavunun ihtiraslarından kurtarmaktır.
Cenab-ı Adem:
- Saadet şeytana uymamaktır. Havva'ya uymamaktır.
Konfiçyüs:
- Bir tencere pirinç pilavına bütün lezzetleri sığdırmaktır.
Eflatun:
- Her zaman ulvi şeyleri düşünmektir.
Aristo:
- Mantık! İşte saadet.
Zerdüşt:
- Saadet karanlıkta kalmamaktır.
Brahma:
- Saadet mi? Herkesin kanaaati ne ise, onun aksidir.
Cenab-ı Mesih:
- Saadet, maziyi unutmak, hali hoş görmek, istikbali düşünmemekle mümkün olur.
Lokman:
- İnsanlar bu kelimeyi bütün hasretlerini bir sözle ifade etmek için icat etmişlerdir.
Hızır:
- Saadet, ihtirasların giremediği gönüllerde, bazen şimşek gibi çakan bir hayalettir.
Bu sözler üzerine Buda hiddetle ayağa kalktı:
- Ey Beşeriyet! Saadet, ademin (yokluğun) güzellik isimlerindendir! Nirvana! Ey Beşeriyet Nirvana!
Beşeriyet yorgun bir halde yere düştü ve:
- Oh! Hangisi, hangisi diye mırıldandı.
O zamzn başkan ayağa kalktı:
- Ey Beşeriyet! Saadet, hayatı olduğu gibi kabul etmek, işlerine razı olmak ve ıslahına çalışmaktır.
Beşeriyet ayağa kalktı ve:
- Yâ Fahr-i Âlem! Beşeriyetin dertlerini anlayan, ilacını bulan yalnız sensin, dedi."

(Şehbenderzâde Filibeli Ahmet Hilmi, Âmâk-ı Hayal, Sh. 92-93 )